Twee jaar leef ik al met pijn. Pijnen die zo overheersen, dat ik niet veel kan. De afgelopen twee jaar heb ik geprobeerd de oorzaak van deze pijn, dat in de reguliere geneeskunde Reumatoïde Artritis heet, te achterhalen en op te lossen. Ik wilde genezen op de natuurlijke manier, via de natuur- en holistische geneeskunde. Wilde is in deze zacht uitgedrukt. Ik moest en zou op die manier genezen! Zonder synthetische medicatie! Zonder het stempel reumapatiënt opgeplakt te krijgen! Mensen vonden mij dapper en moedig. Zelf voelde ik dat niet zo. Er bestond voor mij simpelweg geen andere weg dan degene die ik liep. Moedig en dapper zei mijns inziens vooral iets over degenen die het zeiden: zelf zouden ze een ander pad gaan als dit hun ten deel zou vallen.
In het eerste jaar knapte ik na een kuur met planten en kruiden tincturen inderdaad op. De ontstekingen in mijn lymfen en bloed waren na die kuur opgelost, maar de ontstekingen in mijn gewrichten bleken hardnekkiger. Andere holistische therapieën volgden, maar niks mocht baten. In die twee jaar heb ik ontzettend veel innerlijke processen doorlopen en heb ik veel overtuigingen zowel emotioneel, mentaal én lichamelijk los kunnen laten. Ik kan nu oprecht zeggen dat ik van mezelf hou en dat ik het waard ben. Niet per se L’Oréal, maar gewoon, het leven, de liefde, plezier, geluk, alles wat ik wil eigenlijk. Net als ieder ander. Niet minder, niet meer. En ik voel het tot in mijn cellen. Ik ben echt een ander mens dan voor ik ziek werd en ik ben daar dankbaar voor
Alleen had ik ook gedacht dat ik nu dan wel genezen zou zijn van reuma, aangezien reuma in de Nieuwe Germaanse Geneeskunde staat voor een doorgemaakt eigenwaarde conflict. Zo’n één-tweetje lijkt dit echter niet te zijn.
Sinds het begin van dit jaar werd mij duidelijk dat ik zo niet veel langer door kon gaan. Zoals dat kan gaan na zo’n gedachte, kreeg ik er een complicatie bij waardoor ik na twee jaar toch weer bij de reumatoloog in het kamertje zat. In plaats van vooruit lijk ik achteruit te gaan. De ontstekingen zijn weer uitgebreid, scans laten beschadigingen zien aan mijn botten, de pijn is onhoudbaar en ik voel me uitgeput. Sindsdien geef ik mezelf de tijd om te wennen aan het idee dat ik in de nabije toekomst toch de reumamedicatie zal proberen. Tijd waarin ik mijn weerstand op het reguliere onderzoek, want dat zou ik toch moeten kunnen loslaten? Om te beginnen moet ik dan eerst mijn weerstand op het loslaten van die weerstand op medicijnen loslaten. En boy, die is al enorm.
Een paar maanden geleden vertelde mijn moeder iets wat die weerstand in een heel duidelijk perspectief plaatste. Mijn oma van vaderskant, oma Caroline, overleed ver voor mijn geboorte door verkeerde medicatie. In eerdere sessies met Maarten Oversier bleek de ziel van mijn oma al een aantal thema’s via mij uit te werken. Is dit nog zoiets? Wat als mijn genezing juist zit in dat wat ik al die tijd probeerde te vermijden?
Toen ik laatst in bed lag, gaf ik ruimte aan alle gedachten en gevoelens die ik ervoer bij mijn volgende stap. Ik zei tegen mijn lichaam dat het binnenkort hulp zou krijgen. Direct voelde ik een groot vraagteken opkomen. Hulp? Hoezo hulp? Medicijnen lossen niks op, ze onderdrukken alleen maar. Dan wordt het toch alleen maar erger? Hoezo denk jij dat ik zulke hulp nodig heb? Waren vragen die ik hoorde. ‘Wie help ik eigenlijk met die medicatie?’ vroeg ik mijzelf daarop hardop af. Mijn vriend antwoordde. Toch ook mijn lichaam concludeerde hij. Nu staat het non-stop in de stress-modus en door de medicatie geef ik het voor langere tijd rust om op adem te komen. Ook refereerde hij aan het verhaal van mijn oma en de mogelijkheid dat ik haar incarnatie ben. In dat geval zou deze stap weleens het laatste puzzelstukje kunnen zijn. ‘Maar waarom was de Prednison dan niet genoeg?’ wierp ik tegen. Daar had ik intussen ook een goede ervaring mee gehad, ondanks de enorme weerstand die ik op dat medicijn had. Al pratende kwam ik achter een plausibel antwoord op deze vraag. Ten eerste had die ervaring mijn weerstand en angst niet echt weggenomen. En ten tweede was dat een kort traject. Kennelijk geloof ik dat zolang ik geen langdurige medicatie neem, ik aan het helen ben en ik mijn lichaam de mogelijkheid geef zichzelf te genezen. Zodra ik me echter overgeef aan het reguliere en voor veel langere tijd medicijnen tot mij neem, ben ik ziek. Chronisch ziek én lijd ik aan een auto-immuun ziekte.
De ontdekking van dit soort overtuigingen vind ik op zichzelf al een bevrijding. Niet dat ik het dan al heb losgelaten, maar ik weet dan tenminste wat ik los mag laten. Het werd steeds duidelijker dat het pad dat ik tot nu toe heb gevolgd, niet zozeer uit vertrouwen kwam, als wel uit weerstand, uit protest, uit een bewijsdrang dat ik dit uiltje wel zou knappen zonder de hulp van de Westerse geneeskunde.
Dus daar sta ik nu. Met stiekem nog de hoop dat zodra ik die enorme weerstand en strijd los heb gelaten, de ontstekingen alsnog zullen verdwijnen voordat ik de medicijnen ga uitproberen. Maar iets in mij heeft het gevoel dat ik er toch echt aan moet geloven. Om het trauma van mijn oma te doorbreken, is het toch logischer dat ik een positieve ervaring met de Westerse geneeskunde moet opdoen? Daarom geef ik zo goed en zo kwaad als dat gaat, ruimte aan de weerstand, aan de strijd, aan de angst dat als ik aan de medicijnen ga het helemaal verkeerd gaat. En het zit diep, maar ik heb er nu wel een duidelijk bewustzijn op en dat is al de helft.
De andere helft is wat mij betreft overgave. Niet als in de handdoek in de ring gooien, want daarin schuilt nog steeds weerstand, nee, overgave vanuit vertrouwen in dit spannende pad. Tegelijkertijd blijf ik naast het reguliere open staan voor daadwerkelijke genezing via een andere route, hoe die zich ook aandient. Die weg is kennelijk langer en om dat vol te houden heb ik een break nodig. En dat gun ik mezelf.
