Mozes Kriebel, dat woord… dat woord kan je op een levenslange zoektocht sturen. De afgelopen jaren is mij opgevallen dat mijn generatie daar heel erg op gericht is: ‘Wat is mijn missie?’ ‘Wat kom ik brengen?’ Velen hebben een idee, velen ook niet. En als je het nog niet weet, zijn er genoeg coaches die je beloven dat je het wél gaat vinden als je een traject bij hen volgt. Ik zal niet betwisten dat dat een waardevolle ervaring kan zijn. Maar die hele premisse gaat er al vanuit dat je zonder missie iets mist, alsof betekenis alleen ligt in het vinden van één specifiek doel. Een doel bovendien dat liever niet al te klein moet zijn. Want willen we het liefst niet een grote impact maken?
Ik viel in de laatste categorie: op zoek naar een missie en liefst een grote. Alhoewel, dat is niet helemaal waar. Als jong meisje wist ik dat ik hier op aarde was voor de liefde. Specifieker: om mijn soulmate te ontmoeten. En ik ging er vol voor.
De eerste soulmate ontmoette ik toen ik 14 was. Een Engelsman, die al met al zeven jaar in en uit mijn leven verscheen en daarna voorgoed verdween. De tweede werd de vader van mijn kinderen. We waren elkaars tegenpool, maar ik wist dat ik hem kende uit een vorig leven en bovendien had ik het gevoel dat als ik een man zou zijn, ik hem zou zijn geweest. Andersom had hij dat met mij. De relatie ging niet over rozen. Sterker nog, we botsten en klotsten met elkaar over de klippen, maar de band was sterk en we hielden van elkaar. Ook nu we uit elkaar zijn, voel ik die band nog steeds. De derde man voelde als thuiskomen. Alles in mij begon (weer) te stromen en het meest opmerkelijke was dat ik ineens van mijn angst voor de dood af was. Als wij samen waren, leek de wereld te kloppen. Letterlijk en figuurlijk. De liefde stroomde uit al mijn poriën en ik dacht dat onze liefde zou afstralen op iedereen om ons heen en de wereld mooier kon maken.
Aan alle drie de relaties kwam een einde en lieten mij zwaar gedesillusioneerd achter. Kennelijk had ik het als jong meisje mis en ging mijn leven ergens anders over. Maar waarover dan? Zo veranderde de onrustige zoektocht naar mijn tweelingziel in de zoektocht naar mijn missie. Er moest toch iéts zijn waarvoor ik speciaal naar aarde was gekomen. Inmiddels had mijn leven zo’n wending genomen dat ik werd omringd met mensen die wisten wat ze hier kwamen doen en te brengen hadden. Waaronder mijn huidige vriend. Een prachtig mooi mens met wie ik een hele fijne relatie heb. Zijn missie en die van de anderen zijn niet misselijk. Stuk voor stuk hebben ze te maken met het beter willen maken van de wereld. Ofwel door misstanden aan te pakken ofwel door mensen terug te brengen naar hun kracht.
Als loslaatcoach dacht ik mijn missie gevonden te hebben. Ik hielp mensen zich te bevrijden van de ketens die ze klein hielden en die zorgden voor een onvrij gevoel. Mijn doel was om de mensen terug te brengen naar hun kern, zodat ze meer geluk en vrijheid zouden ervaren en de wereld op die manier een beetje mooier werd. Ik had er de tools voor, het geduld, de empathie, de kennis, de interesse en mijn eigen levenservaring.
Tijdens het coachen stuitte ik op ketens die me nog niet eerder waren opgevallen of die ik als een struisvogel uit de weg was gegaan. Gelukkig wist ik inmiddels hoe ik mezelf stukje bij beetje kon bevrijden van die misleidende stemmetjes in mijn hoofd die zeiden dat ik niet goed genoeg was, dat anderen het veel beter konden, dat ik eerst mijn hele leven op orde moest hebben en dat niemand op mij zat te wachten. Tegelijkertijd hielp ik ondertussen ook andere mensen om dit soort overtuigingen los te laten.
Toen werd ik ernstig ziek. Ik voelde heel sterk dat ik expres was stilgelegd om naar binnen te keren. Had ik dat niet juist al gedaan? Zeker. Alleen stond dat altijd in het teken van mijn ego. Ik ontdeed mezelf van beperkende overtuigingen omdat ik uit wilde blinken als coach. Ik vond en vind het werk echt heel leuk, maar wilde wel heel veel mensen helpen, want dat betekende dat ik ertoe deed. Dat ik een verschil maakte en dat ik met een belangrijk doel naar aarde was gekomen. Ik besef me nu dat ik in cirkeltjes ronddraaide. De overtuigingen die ik tijdens het coachen tegenkwam, hadden allemaal te maken met mijn gebrek aan eigenwaarde. De reden dat ik die overtuigingen losliet, hadden met precies hetzelfde tekort te maken: eigenwaarde. Ik had die missie nodig om mij waardig te voelen. Zodoende bleef ik het onderliggende gevoel van het niet waard zijn dus eigenlijk juist voeden.
Mijn gevoel van (eigen)waarde en zelfliefde verankerde pas echt in mijn lichaam, in mijn wezen, toen ik besefte dat ik geen missie nodig heb. Mijn lichaam doet nog steeds veel pijn en ik ben beperkt in mijn bewegingen en in de dingen die ik zou willen doen. En precies dat zorgde ervoor dat ik uitkwam bij mijn zelfliefde en mijn ‘missie’. Die missie is heel klein. Of heel groot. Spirit kent geen groot of klein, maakt daar geen onderscheid in. Dat doen wij zelf. Als ik op mijn balkonnetje van een kopje pure cacao geniet en de vogels hoor fluiten, ben ik simpelweg al van nut, want op dat moment ben ik getuige van het wonder van de schepping én het publiek van de vogels en voel ik liefde en dankbaarheid door mij heen stromen.
En zo kwam ik toch weer uit bij het idee dat ik als jong meisje al had. Dat ik hier ben gekomen voor de liefde. Om de liefde die wij in wezen zijn vrij te laten stromen. Zonder voorwaarden. Zonder aanziens des persoons. Zoals de kabbalisten metaforisch zeggen: De zon schijnt altijd, ook als jij de gordijnen sluit omdat je er last van hebt. De zon is dan niet beledigd of gekwetst waardoor hij minder voor jou gaat schijnen of zijn stralen dan maar op een ander richt. Want zodra jij er klaar voor bent en je gordijnen (opnieuw) opent, verwarmen zijn stralen je weer. Dim dus nooit jouw liefde omdat een ander deze om wat voor reden dan ook niet wil of kan ontvangen. Doe je dat wel, dan blokkeer je jouw natuurlijke staat en blokkeer je de levensenergie. Blijf stralen, net zoals de zon en verwarm iedereen die je tegenkomt. Dat is wat mij betreft het belangrijkste in het leven.
