Gisteravond kreeg ik voor het eerst te horen waar ik al mijn hele leven mijn best voor doe om die zin nooit te hoeven horen: ‘Ik vind je mooier als je wat slanker bent’. Ik vroeg mijn vriend zelf om eerlijkheid, dat moet ik er wel bij zeggen. Maar ik vroeg om die eerlijkheid omdat ik al die tijd onder het laagje vernis van ‘Nee, ik vind je nog steeds mooi’, wel voelde en wist dat hij het een zei maar het ander vond. En ik kan er gewoon niet tegen als er discrepantie zit tussen wat iemand zegt en werkelijk vindt.
‘Ik vind het gewoon mooier als je wat slanker bent’. Die kwam keihard binnen. Hij zei: ‘Je wilde toch dat ik eerlijk was?’ Ik mompelde van ja en ging direct naar bed, want ik voelde een diep, oud verdriet omhoog komen. Ik had het nodig daar zelf mee te dealen, omdat hij het anders weer zou verzachten en dat zou de boel alleen maar erger maken. Er kwamen herinneringen aan mijn vader naar boven. Hij hield van zeer slanke vrouwen, op het magere af. Toen ik jong was keek ik regelmatig Miss-verkiezingen met hem, omdat we dat allebei leuk vonden; een vader-dochter momentje. Ik vergeleek me echter met de vrouwen die hij mooi vond en moest concluderen dat ik er niet zo uitzag. Het resultaat was dat ik mijn hele leven mijn best deed om er enigszins bij in de buurt te komen, met een eetstoornis tot gevolg. Zeer vermoeiend en pijnlijk, want in mijn ogen voldeed ik nooit, hoe slank ik ook was.
Ik neem het mijn vader echter niet kwalijk en zie hem ook niet als schuldige. Hij had recht op zijn voorkeuren en had die zeker niet om mij een rotgevoel te geven. Daarvan was hij ook niet eens op de hoogte. Bovendien zeggen de Kabbalisten dat je als ziel je ouders uitkiest op basis van de lessen die je ziel in het leven wilt leren en de correcties/negativiteit die je ziel wilt transformeren. Kennelijk heeft een van mijn lessen ermee te maken dat ik mijn neiging van vergelijken mag transformeren naar een gevoel van precies goed zijn zoals ik in dit leven ben.
In bed bedacht ik me verdrietig dat ik nu weer een man naast me heb die slank prefereert boven iets voller. Ik voelde me intens afgewezen. Contempleerde dat ik onze relatie dan misschien moest beëindigen en op zoek moest naar iemand die van iets voller houdt. Dan zou ik me eindelijk kunnen bevrijden van die kwelling. Die laatste gedachte kwam voort uit zowel verdriet als boosheid: ‘Hoezo moet ik dan nu afvallen omdat jij dat mooier vindt?! Rot op!’ Ik wilde hem ook terugpakken. Zeggen van wat voor soort lichamen ik hou. Hij zou er overigens gewoon zijn schouders over ophalen, want hij heeft geen problemen met hoe zijn lichaam eruit ziet. Maar toch, het is vaak wel lekker om zoiets er gewoon uit te gooien als je geraakt wordt. Gelukkig heeft onder meer Kabbalah mij geleerd niet direct te reageren als je getriggerd wordt, want elke trigger is een wegwijzer naar iets in jezelf dat geraakt wordt. Dus ik hield alles voor me en gaf mijn gevoelens en gedachten alleen de ruimte in mijn eigen lichaam en hoofd. Zo viel ik in slaap.
De volgende ochtend werd ik wakker en voelde ik me nog steeds gekwetst en naar. Mijn vriend kwam tegen me aan liggen. Logisch want hij houdt van me, en hem maakt het nou ook weer niet zoveel uit of ik een paar kilo zwaarder ben of niet. Ik stapte echter mijn bed uit en beklom na het wassen van mijn gezicht mijn hometrainer, zoals ik al een aantal weken elke ochtend doe. Oortjes in, muziek aan. Ik begon direct op hoog tempo te fietsen, want ik moest iets kwijt. En, zo kwam ik er al snel achter, niet de kilo’s. Aangedreven door frustratie trapte ik alsof mijn leven er vanaf hing. Allerlei gedachten flitsen door mijn hoofd. De buitenwereld is een spiegel van jouw innerlijk, dus mijn vriend spiegelt als het ware mijn eigen binnenwereld. En is het inderdaad niet zo dat ik, ondanks dappere pogingen, mijn lichaam nog steeds beoordeel op hoe het eruit ziet? Aan de andere kant, we groeien hier in het Westen op met bizarre schoonheidsidealen, dus mijn binnenwereld is in die zin ook weer ingegeven door de buitenwereld. Ik voelde woede op de maatschappij en begon nog harder te trappen. Ik voelde ook boosheid op mannen: dikke tieten, kleine tieten, dikke kont, kleine kont, lange benen, gespierde benen, dunne benen, wel een klein buikje, liever een sixpack… WAT THE FUCK? Zie dan wat onze vrouwelijke lichamen doen! Zweet, zweet, hijg, hijg. Mijn lichaam heeft twee geweldige kinderen op deze wereld gezet, was krachtig genoeg om een stuitbevalling tot een goed einde te brengen, genas alle griepjes en ernstige aandoeningen waardoor ik in het ziekenhuis belandde en is nu bezig te genezen van reuma! Hoezo is het niet mooi?! Het is prachtig, besefte ik mij. Deze nieuwe, nog wat onwennige en wankele gedachte vroeg om versterking. Want ik weet hoe dat gaat. Nu kan ik dat even zo voelen, maar een blik in de spiegel en ik ben dat weer vergeten. Ik wendde me tot mijn nieuwe, zeer behulpzame tool die ik van de Kabbalisten heb geleerd; het gebed: ‘Great Spirit, geef mij de kracht en wijsheid om mijn lichaam te eren en waarderen om haar eindeloze wijsheid, zelfhelend vermogen en liefde in plaats van haar te be- en veroordelen om hoe ze eruit ziet.’ De woede, frustratie en verdriet had ik eruit gefietst en dankzij het inzicht en dit ‘gebed’ voelde ik me gesteund en krachtig. Het voelde alsof er echt iets shiftte van binnen.
Later op de ochtend, toen ik bezig was dit allemaal op te schrijven, vroeg mijn vriend of ik boos was vanwege zijn opmerking van de vorige avond. Ik kon rustig uitleggen wat zijn eerlijkheid allemaal voor gevoelens en gedachten had veroorzaakt. Ik was niet boos meer. Voelde ook dat ik niet alsnog op zoek was naar zijn erkenning, of hem alsnog een schuldgevoel wilde geven. Wel werd ik me bewust van een vlaagje verdriet om wat ik mijzelf al die jaren heb aangedaan. Maar ook dat trok door. Ik voelde vooral heel sterk dat ik van de daken wil schreeuwen: Vrouwen, mannen (mijn zoon lijdt net zo goed onder een schoonheidsideaal) je lichaam is prachtig! Het heeft je gebracht waar je nu bent. Dik of dun, groot of klein, iets er tussenin, het maakt niet uit. Je lichaam werkt hard voor jou, voor zichzelf. Het heeft als uitgangspunt: overleven. Daarvoor is het ook perfect uitgerust. Als we er niet met onze mind tussen gaan zitten, als we ernaar leren luisteren dan wijst het ons de weg uit pijn, ziekte en ongezonde leefstijlen. Dat is wat ik geloof en wat mijn lichaam me continu heeft laten zien en nog steeds laat zien. Daarvoor ben ik haar echt enorm dankbaar. Lief lichaam, je bent prachtig. Precies zoals je bent.
