Loslaten. Een simpel werkwoord dat wat mij betreft een grote belofte in zich draagt. Ik geloof namelijk dat als loslaten je tweede natuur is, een leven in overgave het gevolg is. Dat is precies het tegenovergestelde van hoe we het leven vaak leven: namelijk vanuit controle. En controle denken we nodig te hebben omdat we vaak een gebrek aan vertrouwen ervaren. In onszelf, een ander, situaties, omstandigheden. We zijn bang dat als we geen vinger in de pap hebben, alles in de soep loopt of op zijn minst niet loopt zoals wij dat hadden bedacht. Terwijl vertrouwen het fundament is waarop een leven in overgave mogelijk is. Dit cirkeltje herken ik bij zowel cliënten, familie, vrienden als mezelf. Even voor de duidelijkheid, ik heb het hier over een belemmerende vorm van controle. Dat je eerst uitkijkt voordat je oversteekt, je niet zomaar laat vaccineren voordat je weet of dat echt nodig en veilig is, niet klakkeloos gelooft wat de overheidsinstanties roepen om maar wat te noemen, daar heb ik het niet over.
De woorden vertrouwen en overgave roepen de vraag op: in wie of wat moet ik vertrouwen en aan wie of wat moet ik me overgeven? Het antwoord daarop is wat mij betreft: Aan God, het Leven, Great Spirit, de Kosmos, hoe je het noemen wilt. Oké, klinkt leuk. Alleen ook dit antwoord roept een paar vragen op.
- Kan ik die God wel vertrouwen? Heeft die God wel het beste met me voor? Kan ik erop vertrouwen dat ik dan ontvang wat ik nodig heb? Dat het leven dan loopt zoals ik het voor ogen heb?
- Wat betekent dat eigenlijk, leven in overgave?
Een tijdje terug stelde ik mezelf de eerste vraag. De reden daarvoor was een hele verdrietige gebeurtenis. En juist die gebeurtenis zorgde ervoor dat ik al snel het antwoord had: “Nee.”, voelde ik, “Als dat nog steeds allemaal kan gebeuren, denk je dan echt dat ik op je vertrouw? Of dat ik in overgave kan leven?”.
Kennelijk durf ik mij pas over te geven en vertrouwen te hebben als ik de zekerheid heb dat alles goed komt. Grappig genoeg lijk ik te geloven dat leven vanuit controle de nare gebeurtenissen buiten de deur kan houden. Alsof God dan eerst met me in onderhandeling gaat en ik er daadwerkelijk nog iets over te zeggen heb. Toen ik mij besefte dat dat een illusie is, stelde ik mezelf opnieuw de vraag: kan ik leven vanuit overgave? ‘Nee’, hoorde ik weer, ‘want ik ben het gewoon niet eens met de manier waarop het kan gaan in het leven en hoezo zou ik me daaraan overgeven?’ Kennelijk is mijn niet kunnen en willen overgeven een daad van verzet. Heb ik het idee dat ik daarmee tegen God zeg: ‘Ja, je kunt al deze shit over ons uitstorten, maar denk maar niet dat ik het ermee eens ben. Dus mijn overgave en vertrouwen kun je op je buik schrijven!’. Ik besefte me de ridiculiteit van deze reactie, want wie denk ik hiermee een hak te zetten? Wat levert het me op? Helemaal niks. Sterker nog, het kost me alleen maar energie. Bovendien zeg ik daarmee in feite NEE tegen de levensenergie. Zeg ik nee tegen het leven, want shit happens of ik het daar nou mee eens ben of niet. Het hoort allemaal bij leven.
Op het moment dat ik deze voorwaarden van mezelf op het spoor kwam, vielen er veel kwartjes. Zou dit kunnen verklaren waarom mijn Qi energie (levensenergie) zwak bleek na onderzoek van de acupuncturist?
Het werd mij ook duidelijk dat de dingen die mij de afgelopen weken van mijn stuk brachten, heel mooi spiegelden wat er diep van binnen in mij leefde. We leven in enorm roerige en onzekere tijden. Er is ontzettend veel chaos. Zowel op het wereldtoneel als in de persoonlijke levens van veel mensen. Het speelde allemaal in op mijn gemoed, omdat al die narigheid bij mij dus zorgde voor de gedachte: ‘Ja jeetje zeg, als het zo moet, laat maar zitten dan!’. Ik heb het gebrek aan vertrouwen en overgave intens gevoeld. En het gevolg hiervan was: struggle, zwaarte, onrust, ontevredenheid, willen vluchten. Zoals altijd grijp ik op dit soort momenten terug op de Sedona Methode. Ik onderzocht waar mijn gevoelens en reacties nou werkelijk vandaan kwamen en ontdekte dat alles wat er om mij heen gebeurde, mijn angst spiegelde. Een – zo lijkt het – diepgeworteld gevoel van onveiligheid. Toen ik daar verder op invoelde, begreep ik ineens dat dat gevoel voort kwam uit een overtuiging. Uit een gedachte die ik ooit heb gevormd: de wereld is een onveilige, onbetrouwbare plek. Of dat nou daadwerkelijk waar is of niet, doet er niet zoveel toe. Waar het om gaat is dat deze overtuiging mijn focus bepaalde, en daarmee mijn gedachten, gevoelens, mijn acties of juist gebrek aan actie. Even kort door de bocht, het bepaalde hoe ik mijn leven leidde. Nu wist ik dus welke overtuiging en welk daarmee samenhangend gevoel ik mocht loslaten.
Raar maar waar kon ik het loslaten toen ik met mijn vriend onderweg naar de sauna op de snelweg onbewust naar een vrachtwagen zat te staren. Mijn blik gleed naar de onderkant, en ineens zag ik dat er onderaan die vrachtwagen een flap hing met daarop de tekst: Het is wat het is. In een klap viel er een rust over me. Ik bevond me in een ruimte waarin ik voelde hoe het is als je je in die staat van vertrouwen en overgave bevindt. Ik voelde dat alles wat er gebeurt, the good and the bad, onderdeel is van een groter plan. Dat een leven in vertrouwen en overgave een leven is waarin je dat waar je geen invloed op hebt accepteert, maar wel de regie pakt over zaken waar je wel wat aan kunt doen. Dat inzicht en gevoel gaf zoveel rust en ruimte. Ik kon mijn nieuwe skill direct in de praktijk brengen, want het hielp me om die rust te blijven voelen, zelfs in een naar mijn smaak veel te volle en zeer lawaaiige sauna: Het is wat het is. Ik voel dat ik weer een stapje dichter bij een leven in overgave ben gekomen.
