Een aantal jaren terug, tijdens de zomervakantie werd ik me ineens bewust van het effect van schuldgevoelens. Ik droeg in die tijd een schuldgevoel met me mee ten opzichte van mijn zoon. Hij was twee jaar en een beetje toen ik in blijde verwachting raakte van mijn dochter. Voor de zwangerschap ging al mijn aandacht, tijd en energie naar hem toe. In mijn herinnering was ik altijd vrolijk en ik deed veel met hem. Dat veranderde toen ik zwanger was van zijn zusje. Vanaf de eerste weken was ik ontzettend misselijk en bleef dat maanden achtereen. Ook had ik nul energie. Ik veranderde voor mijn gevoel van een vrolijke moeder in een vermoeide, zieke moeder die minder geduld had en lang niet meer zoveel samen kon doen. Het zaadje was ontkiemd.
Een paar dagen na de geboorte van mijn dochter, terwijl zij rustig op mijn borst lag te slapen en ik lag te soezen, ontwikkelde zich uit het niets een vreselijke angstgedachte met betrekking tot haar. Vanaf dat moment gierde de angst en stress door mijn lijf. In die tijd wist ik nog niks van de Sedona Methode, maar dat ik van die angst af moest zien te komen, was duidelijk. Ik ging op zoek naar iets wat mij daarbij zou kunnen helpen. Al snel kwam ik uit bij de Art of Living organisatie waar ik de Art of Breathing cursus volgde. De ademhalingstechniek die zij je leren (de Sudarshan Kriya) wordt ook wel de wasmachine genoemd: alle ‘vuile was’, lees negatieve bagage/ trauma wordt schoongespoeld, stroomt door. En het heeft zeker geholpen, want de angst was absoluut minder overheersend.
Wat wel bleef was een bepaalde waakzaamheid. Daarnaast hadden mijn inmiddels ex en ik al de nodige relatieproblemen en dat alles bij elkaar eiste zijn tol op mijn gemoed. Het ontging mijn zoontje niet. Ik weet nog dat hij mij een keer vertelde dat hij had gedroomd dat hij samen met mij helemaal blij en vrolijk door een grasveld rende. In mijn herinnering zei hij er nog iets bij in de trant van zoals vroeger. Maar het kan ook heel goed zijn dat mijn schuldgevoel dat later erbij heeft verzonnen. Wat ik mij nog wel uiterst scherp herinner, is dat ik mij op dat moment pijnlijk bewust werd van wat zijn droom zowel hem als mij vertelde: hij miste mij. Specifieker hij miste de moeder die ik ooit was: blij, vrolijk en vol lolletjes. Hoewel ik mij dus bewust was van wat hij nodig had, was ik niet bij machte hem precies dat te geven. Ik was nog steeds een lieve, zorgzame moeder, maar ik liep op mijn tandvlees en dat voelde hij. Dat hij het op zichzelf betrok werd op een middag ook duidelijk. Ik was niet thuis, op de smart tv kwamen allemaal foto’s voorbij. Toen er een foto van mij, breed lachend, verscheen, wees hij erop en vroeg aan zijn vader: ‘Had mama toen nog geen kinderen?’. Toen mijn ex mij dat later vertelde deed dat zo ongelofelijk veel pijn. Er is niks en niemand in de wereld van wie ik meer hou dan van mijn kinderen, en toch had hij het gevoel dat hij en zijn zusje de oorzaak waren van mijn uitgebluste staat.
Zijn droom en vraag zijn mij altijd bijgebleven. Ik heb met mijn beide kinderen een hechte band en goede relatie, maar mijn schuldgevoel lag tot vijf zomers geleden als een schaduw over de relatie met mijn zoon. Als een soort monster voedde het zichzelf door te focussen op dingen die ik in mijn ogen niet goed deed met betrekking tot hem. Het zorgde er tevens voor dat de goede voornemens die ik had, bijvoorbeeld om in die eerder genoemde zomervakantie meer spelletjes met hem te doen, juist sneuvelden. Daardoor hield het zichzelf in stand. En voelde ik me continu schuldig en tekortschieten. Dat is hoe dat gaat met gevoelens van schuld of schaamte. We proberen het buiten onszelf op te lossen, maar zolang we met die gevoelens rondlopen, lost het zich in de buitenwereld niet op. Hooguit voel je je tijdelijk iets beter, totdat er iets gebeurt wat die gevoelens weer omhoog brengen, want ze waren nooit weg.
In die bewuste zomer, mijn zoon was inmiddels 13, zat ik op een dag alleen thuis aan tafel. Mijn kinderen waren bij hun vader. Ik voelde me niet fantastisch en vroeg me af hoe dat kwam. In plaats van de gevoelens weg te drukken en afleiding te zoeken, keerde ik naar binnen. Daar stuitte ik op dat bekende schuldgevoel. Ik was net terug van de vakantie met mijn kinderen, maar had niet zoveel spelletjes met mijn zoon gedaan als ik me had voorgenomen. Ik volgde de draad van dat schuldgevoel en kwam uit bij het moment in de geschiedenis waarop hij mij over zijn droom vertelde. Ik voelde de zwaarte van de schuld die ik met me meedroeg. Het verdriet. De onmacht dat ik het niet over kon doen. Ik gaf het allemaal ruimte. En ineens bedacht ik mij: ‘Ik kan niet terug in de tijd, maar wat nou als ik in gedachten alsnog met hem doe waar hij destijds zo naar verlangde. De droom waarover hij mij had verteld was immers symbolisch. In gedachten riep ik het beeld van mijn vierjarige, lieve mannetje op. Ik voelde hoe mijn hart overstroomde van liefde voor hem en ik visualiseerde een groot grasveld met een heuvel waar wij met zijn tweetjes bovenop stonden. Ik pakte zijn handje en samen renden we naar beneden. We lachten, hadden lol en ik zag zijn stralende, gelukkige gezichtje. Ik voelde zoveel liefde, zoveel warmte en plezier. Het was alsof het zich in het hier en nu alsnog afspeelde. En voor de mind is dat ook zo. Die maakt geen onderscheid tussen iets wat ingebeeld of echt is.
Een paar dagen later zat er een berichtje van mijn zoon in mijn Instagram account. Ik opende het en het was een geanimeerd plaatje. Ik zag een visje steeds dichterbij komen totdat het met zijn koppie een kus op het beeldscherm drukte. Hij deed dat soort dingen nooit en mijn moederhart gloeide op. Toen ik hem op een avond een paar weken later nog een kus kwam brengen voor het slapen gaan, zei ik zoals vaker: ik hou van jou. En voor het eerst zei hij het terug.
Het was de eerste keer dat ik heb ervaren dat als je je eigen zware gevoelens loslaat er daadwerkelijk iets in de energie, tussen in dit geval mijn zoon en mij, oplost waardoor het weer vrijelijk en in zijn pure vorm kan stromen. Ik ervaar sindsdien geen schuldgevoel meer en gedraag me niet meer alsof ik iets goed te maken heb. Hij is nu 17 en de band die ik met hem heb, gun ik elke moeder.
